شجاعت را به حق از باب بردی             تو گوی سبقت از مهتاب بردی
نخوردی آب حسرت ماند بر آب                    چه زیبا آبروی آب بردی

--

2- دلم از غربت و ماتم کباب است   دلِ من تا ابد خانه خراب است
به روی قلب غم این را نوشته    غم مرگ برادر بی حساب است

علقمه
خدا تنها پناهم را گرفتند   امیدم، تکیه گاهم را گرفتند
کنارِ علقمه با گرزِ سنگین   علمدارِ سپاهم را گرفتند

 

برخیز علمدار رشید لشکر من  

  بنگر که با داغت چه آمد بر سر من

امیر سپاهم     تویی تکیه گاهم  برادر ابالفضل

گرد غریبی بر سر و رویم نشسته 

   بغض گلو راه نفس درسینه بسته

  زیر بغل هایم بگیر پشتم شکسته

مسوزان دل من     مشو قاتل من   برادر ابالفضل

یاری نموده گر مرا دست جدایت 

  میگردم ای سقا به دنبال صدایت

چیزی نمانده زان قد و بالا برایت

ببین حال یارت  چه سازم کنارت برادر ابالفضل

امشب دل اهل حرم را غم گرفته 

  در کنج خیمه مادری(خواهری) ماتم گرفته

دم  نینوایی  امان از جدایی  برادر اباالفضل

 

زماني رسيد لشگر عمر سعد به خيمه ها حمله کرد . ابي عبدالله (ع) جلوي خيمه نشسته بود . تکيه بر شمشير سر بر زانو . زينب (س) جلو دويد : صدا زد برادر سر و صداي لشگر را نمي شنوي آقا سر برداشت فرمود : خواهرم الان رسول خدا (ص) را در خواب ديدم به من فرمود فردا پيش ما هستي . زينب طاقت نياورد .
اگر دست ولايت حسين (ع) نبود ، همان روز تاسوعا بي تاب شده بود. زينب را ارام کرد.
صدازد عباسم بفسي انت (يعني جانم به قربانت ) برادر جان سوار مرکب شو . از آنها سؤال کن براي چه مي آيند ؟ عباس رفت و برگشت جواب آورد . اينها براي جنگ آمده اند . فرمود : عباسم از آنها مهلت بگير . امشب را به نماز و دعا و قرآن بگذرانيم . خدا مي داند من نماز و تلاوت قرآن و کثرت دعا و استغفار را دوست دارم . شب را مهلت دادند .دوستان ، آقا دو جمله به عباسش شب عاشورا گفت خدا مي داند با دل عباس چه کرد .يکي صدا زد بفسي انت ، مقام عباس را ببينيد امام زمانش مي فرمايد جانم بفدايت .ديگر اينکه او را با لفظ برادر خطاب کرد ، اما عباس هيچگاه به خود اجازه نداد به حسين برادر بگويد . هميشه مي گفت سيدي و مولاي ، آقاي من ، مولاي من . تا آن لحظه که عمود آهنين بر فرق مبارکش رسيد . آنجا بود که صدا زد برادر برادرت را درياب .دوستان ، امشب حسين و يارانش در حال مناجات با خدايند .دوستان ، امشب زينب پريشانست . گاهي به خيمه بانوان سر مي زند . گاهي به کنار خيمه اصحاب مي رود ، يعني اينها فردا از حسين من حمايت مي کنند ، گاهي سراغ خيمه برادر را مي گيرد .

امان از دل زينب      چه خون شد دل زينب

 

 

محبت و عطابخشي اهل بيت عليهم السلام به ويژه امام حسن مجتبي عليه السلام زبانزد عام و خاص گرديده بود. او كه داراي قلبي پاك و رؤوف و پر مهر نسبت به دردمندان و تيره‌بختان جامعه داشت، همانند پدرش علي بن ابي طالب عليه‌السلام با خرابه‌نشينان دردمند و اقشار مستضعف و كم درآمد همراه و همنشين مي‌شد، درد دل آنان را با جان و دل مي‌شنيد و به آن، ترتيب اثر مي‌داد و در اين حركت انسان‌دوستانه جز خدا را نمي‌ديد و اجرش را جز از او نمي‌طلبيد و او بارزترين مصداق آيه شريفه ذيل بود:.

"الَّذينَ يُنْفِقُونَ أمْوالَهُم بِاللَّيْلِ وَالنَّهَارِ سِرّاً وَ عَلانِيَةً فَلَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَلا خَوْف عَلَيْهِمْ وَلاهُمْ يَحْزَنُونَ‏" (1)؛ آناني كه اموال خود را شب و روز، پنهاني و آشكارا انفاق مي‌كنند، مزدشان در نزد پروردگارشان خواهد بود، نه ترسي و نه غم و اندوهي بر دل آن‌ها راه پيدا خواهد كرد. بقره(2) آيه ‏274

از اين روي هر ناتوان و ضعيف و درمانده‌اي درِ خانه آن حضرت را مي‌كوبيد. چه بسا افرادي از شهر و ديارهاي ديگر به اميد دستگيري امام مجتبي عليه السلام به مدينه منوره مي‌آمدند و از آن درياي جود و كرم بهره مي‌جستند. در ميان مستمندان سادات و غيرسادات و در راه ماندگان و از راه رسيدگان و ... ديده مي‌شد. گاه بر اساس خواسته آنان، هزينه سفر، ازدواج و زندگى، هزينه مداواي مريض و ديگر نيازمندي‌هاي آنان را پرداخت مي‌نمود و گاه بدون هيچ گونه پرسش بر آنان ترحم مي‌كرد.

كمك و دستگيري از مستمندان، سالخوردگان و فقرا از سوي آن حضرت، در دوران حاكميت اميرالمؤمنين عليه السلام و حكومت خود در كوفه و مدينه و بعد از آن به دو صورت انجام مي‌گرفت:

الف) كمك‌هاي مستمر و هميشگي كه شامل سالمندان، ايتام، خانواده‌هاي شهدا، اصحاب صفّه و ... مي‌شد و در چهارچوب منظمي به صورت ماهيانه انجام مي‌گرفت. گويا آنان حقوق بگيران دايمي از خاندان اهل‌بيت بودند كه بخش عمده‌اي از موقوفات و صدقات رسول خدا، اميرمؤمنان و فاطمه اطهر عليهم السلام و اموال شخصي حضرت مجتبي عليه‌السلام به اين امر اختصاص مي‌يافت. امام حسن عليه السلام پيش از آن از سوي پدر بر اين كار بزرگ انتخاب و منصوب شده بود و بعد همچنان ادامه يافت. سياست و برنامه بر اين بوده كه اصل موقوفات حفظ گردد و از درآمد آن، فقرا و كساني كه مال بر آنان وقف شده بود (موقوف عليهم) را تأمين نمايند.

ب) كمك‌هاي مقطعي آن حضرت به فقرا، بيچارگان و مساكين در همه فراز و نشيب‌هاي زندگى. اين كمك‌ها به طوري زياد بود كه بخشش و دستگيري آن‌ها زبانزد عموم مردم شده بود.

از امام مجتبي عليه السلام پرسيدند: چگونه است هر سائلي كه بر در خانه شما مي آيد، نااميدش برنمي‌گردانيد.

حضرت فرمود: من هم نيازمند و محتاجي هستم به درگاه خداوند متعال كه دوست ندارم او مرا دست خالي برگرداند، خداوندي كه نعمت‌هايش را بر ما ارزاني داشته، هرگز نمي‌خواهد بندگانش را محروم كنم، مي‌ترسم اگر سائلي را رد كنم، او هم مرا دست خالي برگرداند.

یه مدینه یه بقیعه یه امامی که حرم نداره   سینه زنها کسی نیست تا روی قبرش یه دونه شمع بزاره

امون ای دل

دل بی تاب دیگه شد آب که تو آفتاب نه سایبونی داره        نه یه خادم نه یه زائر نه کنارش یه روضه خونی داره

ای جانِ جهانیان فدایت	«هستی» همه سائل و گدایت
ای تکیه‏گه گناه کاران	دیوار بقیع با صفایت
گریان نبود به روز محشر	چشمی که بگرید از برایت

 

آخر يه روز شيعه برات حرم ميسازه...حرم براي تو شه كرم ميسازه

براي مرقدت آقا ضريح ميسازيم...مثله ضريح شيش گوشه بهش مينازيم
خدا كنه حاجت ما يه روز روا شه...مدينه خاكتم مثه كرب و بلا شه

.آخر برات يه گنبد طلا ميسازيم...شبيه گنبد امام رضا(ع) ميسازيم